”Θα σ’αγαπώ για πάντα! Θέλω να είμαστε για πάντα μαζί!”Μήπως αυτές οι φράσεις σας θυμίζουν κάτι;Μα και βέβαια!Είναι φράσεις που όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε πει σε κάποια φάση της ζωής μας και μας έχουν κάνει να χαρούμε αφάνταστα.
Τώρα κατά πόσο έχουν ισχύσει;Σπάνια.Το ζήτημα όμως που εύλογα δημιουργείται είναι ένα:Για ποιο λόγο;Τι πάει στραβά και ξαφνικά το ”για πάντα” γίνεται ξαφνικά τόσο σύντομο;
Στην αρχή μιας σχέσης θεωρούμε πως έχουμε βρει τον ιδανικό σύντροφο.Περνάμε τέλεια όταν είμαστε μαζί και όλα φαίνονται τόσο τέλεια που νομίζουμε ότι ζούμε σε παραμύθι.’Οσο όμως περνάει ο καιρός συνειδητοποιούμε ότι το ιδανικό μας ταίρι έχει τελικά και ατέλειες.Και όχι πάντα ασήμαντες.Ο πρίγκιπας γίνεται ξανά βάτραχος και όσο κι αν χρησιμοποιούμε το φιλί μας σαν μαγικό φίλτρο,δυστυχως δεν πιάνει.Έτσι ξεκινά η καινούρια πραγματικότητα να μη μας αρέσει καθόλου,αφού δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας.Παρόλα αυτά κάνουμε φιλότιμες προσπάθειες και υποχωρήσεις προκειμένου να σώσουμε τη σχέση μας.Κάποιες φορές όμως οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό και μοιραία επέρχεται η στιγμή του χωρισμού.Με συνοπτικές διαδικασίες τις περισσότερες φορές και χωρίς πολλούς συναισθηματισμούς,αφού απλά ήταν θέμα χρόνου να συμβεί.Τελικά το ”για πάντα” διήρκεσε πολύ λιγότερο απ’όσο φανταζόμασταν.
Ίσως όμως να’ναι καλύτερα τελικά έτσι.Ίσως το ”για πάντα” στα λόγια να ακούγεται τόσο όμορφο,όμως στην πράξη να ήταν τόσο βαρετο!Και η ζωή μας είναι πολλή μικρή για να είναι βαρετή!!
Σοφη η φράση : ¨Φίλα το βάτραχο σου” θα έλεγα κ ξέρεις γιατί;Σε μια σχέση κ οι δυο λειτουργουν με τον α ή β τρόπο…το θέμα είναι ποιος ξενερώνει πρώτος κ ποιος τη τελειώνει. Εξαρτάται που έχει βάλει ο καθένας τα όριά του κ που εξαντλείται η υπομονή του. Κ δυστυχώς στη προκειμένη το ¨ασθενές φύλο¨ είναι πιο υπομονετικό
“Για πάντα”, μια φράση που για κάποιους μοιάζει ασφυκτική κ για άλλους απαραίτητη.
‘Οτι κ αν αντιπροσωπεύει τον καθένα την εκάστοτε περίσταση, η ζωή δε συνοδεύεται σε καμία από τις εκφάνσεις της με τη φράση “για πάντα”.Ακόμη λοιπόν κ αν το” δόσιμο” μιας δυνατής αγάπης διαρκούσε από μόνο του” για πάντα”, θα ερχόταν η ροή της ζωής να το διακόψει, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς εξήγηση.Δεν λέω ότι το “για πάντα” είναι βαρετό σίγουρα όμως δεν έχει τη διάρκεια που φαίνεται να δηλώνει το όνομα του.
Πράγματι, η δική μας αγωνία να βιώσουμε επιτέλους την “ιδεατή” σχέση είναι που μας ωθεί, κάθε φορά που βρισκόμαστε ακόμα υπό την επήρεια του ενθουσιασμού μιας νέας γνωριμίας, να βαφτίσουμε τον σύντροφο αυτό “ιδανικό”.
Τα δικά μας μάτια εξιδανικεύουν καταστάσεις και ανιχνεύουν συμπεριφορές που δεν υφίστανται, με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε όταν με το πέρασμα του χρόνου αντιλαμβανόμαστε ότι ο σύντροφός μας δεν ανταποκρίνεται στις αξιώσεις μας και στα πρότυπα που εμείς θεωρήσαμε ότι προσεγγίζει.
Μήπως όμως τελικά χάνουμε τη στιγμή, καταπνίγουμε το συναίσθημα, υποβιβάζουμε τη συντροφικότητα, προσδοκώντας με αγωνία σε αυτό που θα μας εξασφαλίσει το “για πάντα”… ;